|
In deze rubriek schrijven wij een kleine nagedachtenis aan die honden waarvoor een tweede kans te laat kwam en aan de honden die maar kort van deze tweede kans hebben kunnen genieten.
Wij zullen ze nooit vergeten en ons blijven herinneren hoe slecht het leven van een hond op Gran Canaria kan zijn en eindigen.
|
|
Hemel de hondjes
Deze site is opgedragen aan alle onze kleine vrienden we hebben verloren.
|
|
Bon voyage Coco (voor Bizcocho) |
|
(27 december 2011)
 
Coco - een epileptische aanval - hij heeft het niet overleefd...
|
|
Lees meer...
|
Na een paar weken te hebben gezocht wat ze nog lekker vond om te eten, was het de vorige week een heuse crime geworden om haar nog maar iets voor te zetten wat ze nog enigzins lekker vond om een likje van te nemen.
Daarop volgden er 4 dagen waarop ze eigenlijk niets meer at en alleen nog maar sliep en waggelend rondliep. Ook begon ze ineens meer te drinken en vaker over te geven.
Zondag hebben we hier thuis besloten om haar een waardig afscheid te gunnen en afgelopen maandagavond hebben we de dierenarts bij ons thuis uitgenodigd en in overleg met hem haar in laten slapen.
Terwijl ze sliep is ze in slaap gemaakt en daarna de rest.
Wij hebben er veel traantjes om gelaten en nog steeds, we zijn er erg verdrietig om, dat zul je wel begrijpen.
Nu pas ervaren wij hoe een handenbindertje het was, hoe vaak we met de vloermop in de weer waren en hoeveel we haar missen.
We hebben haar met ons allen een plekje gegeven in de tuin en er woensdag een plantje op geplant.
Een foto van Saar toen ze nog goed was, nu wij deze foto zien en dan vergelijken hoe ze er de laatste paar week uit zag, is het een wereld van verschil en zien wij eigenlijk pas hoe erg ze achteruit was gegaan qua uitstraling.
We weten dat ze al ruim een jaar in genadetijd heeft geleefd, Dat het zo snel achteruit zou gaan, kun je gewoon niet bevatten en elke dag hoopten we dat het een tijdelijk dipje zou zijn, maar helaas.
Al met al hebben we wel vrede met het besluit, maar het gemis zal nog wel even duren.
Ze heeft bij ons een onuitwisbare herinnering achtergelaten en heeft voor altijd een plekje in ons hart.
Hartelijke groet,
Jenske |
Op paaszondag om 12:00 is ons hondje Asia op de weg voor ons huis aangereden en kort daarna overleden. We hadden haar in een rennetje dat we afgezet hadden met gaas en stroomdraad.
We waren al zo bang voor de weg. Waren steeds voorzichtig, aan de lijn, aan een draadje. In het rennetje kon ze lekker scharrelen en graven. Tenminste, dat was het idee. We waren haar aan het wennen aan het rennetje. Ze zat heel stil te wachten toen ik wegreed met de grasmaaier. Toen ik een tijdje later terugkwam en ze me aan hoorde komen, is ze er waarschijnlijk overheen gesprongen en is van de schrik van het stroomdraadje de andere kant opgerend, de weg op. De auto die er net aankwam kon haar niet ontwijken.
Ze had interne bloedingen, er was niets meer aan te doen. We hebben haar nog naar de dierenarts gebracht maar het was te ernstig. Toen hebben we haar mee naar huis genomen en daar is ze heel snel overleden.
We zijn er allebei behoorlijk kapot van, nooit geweten dat een hondje zoveel kan betekenen. We hadden haar ook nog niet zo lang, maar we hadden ons allebei wel heel erg aan haar gehecht. Dat het zo zeer zou doen, dat merk je blijkbaar pas als ze dood gaat.
Asia was ook zo'n lief hondje, wilde het allemaal heel graag heel erg goed doen, heel gevoelig ook. Ze kon al heel goed aan de lijn lopen, was heel erg op ons gericht, kwam steeds snuffelen en knorren en genoot duidelijk van om ons heen scharrelen. In de tuin kon ze naar muisjes en mollen graven. We missen haar heel erg, vinden het verschrikkelijk dat we maar zo kort van haar hebben mogen genieten.
Herma en Tineke |
 Tot groot verdriet is onze allerliefste Syl overleden. Syl is in augustus 2008 via Honden zonder Toekomst in Nederland gekomen en heeft haar thuis bij ons in Ede op de Wildzoom gevonden. Onlangs nog hebben jullie Syl nog naar ons teruggebracht nadat ze was ontsnapt. Ook op de open dag bij Zutphen hebben we elkaar nog kort gesproken.
Zaterdagavond is Syl wederom ontsnapt door over het hek te springen nadat ze een ree had zien staan. Deze keer kwam ze niet meer thuis. Het noodlot heeft toegeslagen en Syl is onder de trein gekomen. Ze was op slag dood. Het bizarre aan dit verhaal is dat Syl bij ons terecht is gekomen nadat 2 jaar geleden rond dezelfde tijd onze vorige hond onder de trein is gekomen.
Wij hebben verdriet om Syl maar hebben haar ondanks de risico's, het leven geboden waar ze zo naar snakte: vrijheid! Ze was moeilijk binnen de hekken te houden en we gunden haar altijd haar momenten los in het bos. Het was altijd de vraag of Syl direct mee naar huis kwam (ondanks de vele cursussen en trainingen) of nog even de tijd nam om verder te snuffelen in de bossen. Iedere dag dat Syl bij ons was, is een kado geweest wetende dat iedere dag de laatste kon zijn.
Darcy Snoijink
|
 Vanuit Eindhoven het verdrietige bericht dat Toby vanmiddag is overleden. Hij had de ziekte van Cushing.
Ik denk dat hij de afgelopen 1.5 jaar heeft genoten van het leven en vooral van het lekkere eten.
Toby was een onvoorstelbaar lieve hond die ik ontzettend zal missen.
Groeten,
Ellen van der Weijden |
 SEBASTIAN
Helaas heeft Sebastian het niet meer mogen meemaken om geadopteerd te worden.
Zwaar verwaarloosd op straat gevonden en afgegeven bij de politie.
Niet gechipt, dus geen baas.
Sebastian heeft het geluk gehad dat op dat moment Auri in de buurt was.
Zij heeft geen moment getwijfeld en hem meteen liefdevol in pleegopvang genomen.
Maar nog voor hij een echt thuis had gevonden, werd hij ineens ernstig ziek en is dezelfde nacht nog overleden. Zijn kleine lijfje had niet meer de kracht om te overwinnen.
Een schrale troost is te weten dat hij de laatste paar weken van zijn leven in ieder geval alle liefde en verzorging heeft gehad die hij zich maar kon wensen.
Auri ................. Sebastian is je hier zeker heel dankbaar voor en zal waarschijnlijk met een glimlach op zijn snuitje vanuit de hondenhemel aan je terugdenken. |
 Unser Glöckchen (früher Chiquita) ist vor ca. 1 Std. in den Armen meiner Frau eingeschlafen. Sie hat vor 2 Tagen sich immerzu übergeben müssen. Wir sind daraufhin sofort zum Arzt gefahren. Am nächsten Tage ging es Ihr wieder leicht besser. Doch gestern Abend wurde Ihr zustand immer schlechter. Der hat Sie dann noch näher untersucht und festgestellt das Sie innerlich voller Flüssigkeit wahr. Er vermutete einen Herzfehler. Sie hat die ganze Nacht gekämpf und wir haben Ihr heute Morgen noch Hühnchenfleisch gedünstet. Es ging ihr dann etwas besser. Sie hat über Nacht die ganze Flüssigkeit verloren, aber Sie wahr sehr schwach.
Ich fuhr dann zum Arzt mit Ihr und er stellte fest das es aufwärts geht mir unserem kleinen Mäuschen.
Ich habe Ihr dann noch "Astronautennahrung" gefüttert, aber am Nachmittag hat Sie es dann doch nicht mehr geschafft und ging ins Regenbogenland |
|
 Lieve Nello,
Je kwam vorig jaar en je wist helemaal niet hoe een normaal leven eruit zou moeten zien.
13 jaar had je aan een kettinkje gelegen ergens ver weg in de bergen.
Je kwam naar Nederland en als snel bleek dat het niet oké met je was, zo ernstig ziek en niet lang te leven.
Ik heb je mijn huis dat van jou gemaakt!
Je kwam bij mij thuis om zo toch nog iets te proeven van het goede.
Je ontwikkelde je tot een hele trouwe kameraad, die niet van mijn zijde week.
Blij met alles dat er was en genietend van de vrijheid die je kreeg.
Ook voor de kinderen en de dieren werd jij een ware leider, die precies wist wat ik bedoeldeen ik wat jij bedoelde.
Maar na nog geen jaar heb ik afscheid van je moeten nemen met groot verdriet in mijn hart.
Te kort, maar gelukkig langer dan verwacht heb je mogen genieten!
Jij bent nu naar de hondenhemel met die enorme regenboog!!
Ik hoop dat je daar je rust en de liefde zult vinden en helemaal het geluk dat je zeker verdient!!
Dat je met alle je oude maatjes zal ronddollen en de tijd van je leven zal hebben!!
Lieve Ouwe Bokklepeer (Canelo) ik zal je missen, maar ben blij dat je nu eindelijk rust hebt die je gewoon keihard verdient.
Veel liefs je soulmaatje |
|
 Hierbij wil ik je laten weten dat we gisteren Senjor (voormalig Senior) moesten laten inslapen.
Nadat ik hem vorig jaar oktober van het vliegveld in Düsseldorf gehaald heb zijn we met hem naar de dierenarts gegaan voor een paar dingetjes (tanden, nagels). De dierenarts constateerde toen dat hij een vergroot hart had. Hij kreeg dagelijks hiervoor pillen. In januari dit jaar begon hij te hoesten (hart tegen zijn luchtpijp) en vocht achter zijn longen (plastabletten). In juli kreeg hij het ook benauwd. Toen kreeg hij (naast de dagelijkse plastabletten) een eenmalige injectie die moest zorgen voor een super-vocht-afdrijving. Er was een kans dat dit zou helpen. Nou, helaas dus niet genoeg. Hij hoestte de laatste tijd weer heel veel en was weer benauwd.
We zijn heel verdrietig want het was een ontzettend lief hondje. Hij heeft zich echt ontpopt via een angstbijtertje in het begin tot een enorme schoothond/knuffelaar/lieverd. Hij wist altijd precies voor elkaar te krijgen wat hij wilde namelijk geaaid worden! Want stopte je met aaien dan belandde zijn poot al snel op je arm die hij vervolgens naar zich toe trok: "doorgaan graag"! Ook een effectieve manier: z'n kop onder je hand duwen zodat je -gedachtenloos- weer begon te aaien. Ja, we missen hem echt. Heel gericht op ons en de kinderen dus. Buiten trouwens ook, hij liep altijd los en je hoefde zijn naam maar even te noemen en hij kwam er al weer aan.
Groet,
Tamar van Delden
|
|
|
|
|
In memoriam
