Als ik op wintervakantie ga naar een zonnig Spaans oord, kijk ik altijd even op het internet of er in de buurt een goed dierendoel is.
Zo kwam ik terecht op de site van Maria in Gran Canaria.
We zouden met een groep van 50+ sporters vliegen vanaf Keulen en aanvankelijk wilde ik lege kennels mee nemen naar Gran Canaria. Door allerlei organisatorische perikelen kon ik niet op tijd aan de vluchtgegevens komen, dus konden er ook geen kennels op tijd worden aangemeld. Op de vraag van Barry of ik dan op de terugvlucht hondjes
mee wilde nemen (als vluchtbegeleider) kon ik pas een antwoord geven op het moment dat ik vluchtgegevens had. Helaas kreeg ik die pas bij de balie van de luchthaven in Keulen.

Aangekomen in Gran Canaria heb ik zo snel mogelijk telefonisch contact gezocht met Maria en zij had 6 hondjes die mee konden. Helaas mag je er slechts 2 per persoon aanmelden, dus ik heb het in de groep gegooid.
Tot mijn grote vreugde waren er meteen 2 enthousiaste vrijwilligsters bereid. Ik heb onmiddellijk naar Barry in Nederland gebeld en binnen 1 uur had ik zijn antwoord. De reserveringen waren accoord, de hondjes konden mee. Twee dagen later heb ik Maria bezocht op de markt in Maspalomas en ook de 2 vrijwilligsters hebben haar daar ontmoet. Nu was ik nog meer overtuigd van ons goede voornemen, want wat
heerst daar een afschuwelijk hondenleed! En geen toerist die het ziet, want het gebeurt allemaal buiten hun gezichtsveld. Bovendien...willen ze het wel zien? Als Maria ze erover aanspreekt wenden ze hun gezicht af....ze zijn tenslotte op vakantie!

Een week later begonnen we aan de terugvlucht. Maria stond te wachten bij de incheckbalie en binnen enkele minuten
waren we ingecheckt, terwijl de rest van de groep 1 uur heeft moeten wachten met inchecken. Wij zaten ondertussen lekker met een kop koffie te wachten op de rest. We hadden 2 hondjes bij ons in een reistas (de andere honden gingen in een kennel in het laadruim, daar hoefden wij niet eens bij te zijn). Alle honden hadden voor vertrek een slaappilletje gehad van Maria en ze hebben heerlijk rustig liggen slapen tijdens de reis. Geen centje pijn! Ook onze reistas-hondjes hebben zelfs niks meegekregen van de turbulentie af en toe. Ik was jaloers op ze.
We hebben ze goed in de gaten gehouden tijdens de vlucht en in het vliegtuig werden sommige passagiers nieuwsgierig en kwamen voorzichtig kijken. Jammer dat we geen visitekaartjes hadden van Maria en haar organisatie. Een idee voor een volgende vluchtbegeleider?

Aangekomen in Keulen ging het daar ook razendsnel. Barry had gezegd dat we naar het Sperrgepäck moesten gaan voor de kennels. Daar duurde het even voordat de kennels konden worden opgehaald en toen vlug naar de uitgang.
Barry stond ons op te wachten en nam alles over. Hij zou de honden naar Venlo rijden en vandaaruit gingen ze naar gastgezinnen. Hun eerste plasronde in Venlo vond plaats in de sneeuw. Wat een climax; zo van 25 graden zonnig Gran Canaria naar de winterse kou in Nederland.
Ze hebben het allemaal doorstaan, deze honden MET TOEKOMST.
Binnen enkele dagen kreeg ik al bericht dat 1 van de reistas-hondjes (een schattige Chihuahua-kruising) een nieuw baasje had.

Vluchtbegeleider zijn? een fluitje van een cent?
Dat was het inderdaad, dankszij de geweldige inzet van Barry,Betty, Maria en nog slechts een paar vrijwilligers die deze organisatie zo'nwarm hart toedragen. Mijn vakantie in Gran Canaria werd er een met een gouden randje. Ik ben diep onder de indruk..................

Annelies van der Horst