|
 Edu is één van de vele podenco's die in de bergen gedumpt is. Hier lijden ze honger
en is het soms erg koud. Wanneer er mensen komen zijn ze erg vriendelijk en dankbaar voor ieder gebaar....
Edu werd benaderd door zo iemand. In de kliniek van Benartemi werd hij nagekeken en behandeld. Sarah en
Emi (van Duitse nationaliteit), de nieuwe familie van Edu, begonnen als een pleeggezin maar werden
verliefd op Edu. Ze wisten dat hij weinig kans had op een goed tehuis omdat hij een podenco is maar
bovendien een been verloor. Vervolgens hebben Sarah en Emi met vrienden en familie in Duitsland
gesproken over zijn ontwikkelingen en hoe hij hersteld en dat hij zo gevochten heeft om te overleven.
Toen Sarah en Emi weer teruggingen naar Duitsland hebben ze besloten om Edu me te nemen omdat ze een leven
zonder hem niet meer konden voorstellen. Hij is uitgegroeid tot een waardig familielid. Edu heeft nu een
leven met 2 honden, is omringd door mensen die hem liefhebben en hij begrijpt dat hij een hond is, net als
elke andere hond, die het verdient om geaaid te worden en weet dat er van hem wordt gehouden en dat hij
wordt gerespecteerd zoals elke andere hond. Podenco's zijn grootmoedige honden waarderen hun baas heel erg,
ondanks wat ze hebben meegemaakt.
Oktober 2009
December 2009
"Bij Edu werd een been geamputeerd, ondanks dit hindert hem niets. Men kan alleen maar bewondering voor hem
hebben.".
Juni 2010
We hebben een brief van Edu ontvangen waarin hij beschrijft wat zijn nieuwe ervaringen zijn en hoe mooi en
aangenaam het in Duitsland is.
Edu heeft hier al een klein groepje fans. We hebben een vrouw met haar hond ontmoet. Edu en haar hond waren
aan het spelen. Mijn vriendin merkte op dat hij zo fit was met maar slechts 3 poten. De vrouw van de andere
hond keek verbaasd en geschrokken, het was haar helemaal niet opgevallen dat Edu een been miste, ondanks dat
ze de hele tijd naar de 2 spelende honden had gekeken. Gisteren gebeurde precies hetzelfde met iemand anders!
Het valt bij hem bijna niet op :-)
Mijn vriendin vertelt iedereen hoe leuk Edu is en hoe goed hij kan rennen, je ziet bij hem pure levensvreugde.
Ik denk dat het ook een beetje liefde is. Het maakt niet uit wie we tegenkomen, iedereen kijkt naar Edu en
bewonderd hem. We gaan zo vaak mogelijk met Edu wandelen, Edu vindt niets zo leuk als veel hondenvriendjes om
hem heen.
Helaas is er ook 2 keer iets verschrikkelijks gebeurd, ik wilde je toen gelijk schrijven maar ik had het druk
met mijn werk en had weinig pauze.
Er lopen momenteel veel koeien in de weides, omheind met schrikdraad natuurlijk, Edu liep wat snuffeld rond
en opeens probeerde hij onder een hek door te kruipen maar hij kwam met zijn rug tegen het schrikdraad. Au!
Hij heeft hard gepiept en gejankt en rende hard weg. Gelukkig stopte hij na een tiental meter en kwam hij bij
ons terug om ons naar hem te laten kijken en hem te knuffelen. Op weg naar huis was hij nog steeds helemaal
in de war en zijn staart zat tussen zijn benen en zijn oren trok hij naar achter. Hij bleef staan en keek
heel angstig. We hebben hem nogmaals nagekeken en zagen een slak op zijn buik. Nu kan ik erom lachen
natuurlijk, maar toen we de slak hadden weggehaald waren de zenuwen weg.
Vorige week kwam hij met zijn kont tegen het schrikdraad maar gelukkig kwam hij direct naar mij. Edu's
vrienden, een tekkel en een schapendoes, waren er ook bij en die hebben Edu afgelikt, afgezien van de schrik
die Edu had, was dit een mooie foto geweest. Hondenliefhebbers komen we hier niet tekort. Het liefst wil Edu
spelen met Dina, de oude tekkel, maar die kan natuurlijk niet zo goed meer lopen door haar leeftijd!.
Edu's angst is al verbeterd. Lawaai vindt hij nog steeds eng. Wel mogen vreemden hem nu aaien, dit laat hij
aarzelend en voorzichtig toe, maar hij doet het! Mijn vriendin geeft hem dan altijd wat snoepjes die hij uit
haar hand eet, hij zegt hier nooit geen nee tegen. We vinden dit echt een grote vooruitgang.
Helaas luistert hij nog steeds niet maar hij loopt wel meestal los. Als hij niet gevangen wilt worden hebben
we geen kans, maar meestal houdt hij ons wel in de gaten. Laatst had hij een muis gevangen en legde hem voor
onze voeten, arme muis! Maar ik heb Edu wel heel erg beloond dat hij bij ons kwam. Natuurlijk moet je op dat
moment niet proberen om hem te pakken want dan gaat hij weer rennen.
Plassen in huis doet hij ook niet meer, ja 1 keer. Lutz en hij hadden ruzie om een bot, ik had beide terecht
gewezen (had geen idee wie er was begonnen) en toen ging Edu plassen
Met de honden gaat het prima, ze krijgen hun 3 wandelingen per dag. Edu is al rustiger maar mag wel wat
minder op dingen gaan kauwen. Zijn tanden zijn de komende week hopelijk niet beschadigd want hij heeft mijn
tas te pakken gehad. De handgrepen zijn kapot dus met de tas is niets meer te beginnen. Hij is nog steeds wel
angstig maar ook zeer nieuwsgierig, en vaak wint die nieuwsgierigheid het van de angst. Het is erg leuk om te
zien hoe hij zich ontwikkelt en alles wilt ontdekken.
We trainen hard met Edu, en hij werkt ijverig mee. Hij is daarbij succesvoller dan ons. Als hij 's nachts om
half 5 zijn neus tegen mijn rug duwt, dan weet ik dat hij mijn deken op moet tillen zodat hij eronder kan
gaan liggen. Hij is een getalenteerd opvoeder!
Emi heeft een riem voor hem gekocht, een uitschuifbare van 8 meter, zodat ze op het commanda 'hier' kan
trainen. Aan de riem doet hij dit zeer goed maar met loslopen is het wel een ander verhaal. Als hij iets
hoort of ziet of ruikt of hij is aan het graven dan hoort hij je niet, maar anders wel. Graven vindt hij
echt leuk maar dan kan ook niets of niemand hem verstoren. Ik probeer hem te verleiden met snoepjes maar als
hij aan het graven is kan je hem ermee bombarderen, hij geen 0% reactie. Lokken met snoepjes heeft ook geen
nut.
Rond lunchtijd ga ik altijd een flink stuk met hem wandelen op de berg, hier kan hij rondrennen en graven
zonder dat hij kan weglopen, dat is echt geweldig om te zien!
Momenteel hangen hier de bomen vol met appels en peren. En Candy en Lutz vinden het geweldig om die 'ballen'
uit de bomen proberen te vangen. Edu snapt dit spel nog niet helemaal, hij loopt wel achter Candy aan maar
begrijpen doet hij het nog niet.
Met andere honden gaat het erg goed, we hebben geen negatieve ervaringen met hem en andere honden. Maar die
heeft hij natuurlijk allang achter zich gelaten in Gran Canaria. Ik weet dat ik Edu kan vertrouwen en hij
vertrouwt mij, en ook Candy en Lutz wijken niet van mijn zijde (zolang Candy maar snoepjes kan krijgen). Dus
alles verloopt in harmonie, mooi toch. Deze maand krijgt Edu een jas want het begint koud te worden en dat
vindt Edu ook.
Er is ook een hond die iets groter is als Lutz, maar er precies hetzelfde uitziet. Als Edu die hond ziet,
staat niets of niemand hem meer in de weg en dan rennen die 2 zo lang samen tot ze niet meer kunnen en dat
duurt lang!
 
Edu's geschiedenis en hoe de liefde ontstond
Edu kwam rechtstreeks uit het dierenartspraktijk naar ons, een dik verband om zijn uitgehongerd lichaam, en
zo wankel dat hij nauwelijks kon staan. Ik was bang om hem aan te raken, omdat ik dacht dat hij zou omvallen
vanwege zijn missende poot. Hij was zo bang voor ons.
Na 3 dagen met veel zorgen voor Edu en zijn medicamenten en veel rust kwam er een moment dat we nooit zullen
vergeten. Hij begon naar ons uit te kijken. Hij zag hoe de andere honden met hun kont schudden van vreugde en
Edu was in de woonkamer en kwispelde schuw mee. Dat was het moment waarop mijn liefde voor Edu ontstond, hij
bleef! Deze knokige, te grote hond me 3 poten heeft in een paar seconden mijn hart veroverd: typisch podenco!
Zo snel dat we verliefd werden op hem, zo snel dreef hij ons ook tot waanzin! Hij ging plassen in huis, als
hij bang is of als hij beledigd is. Edu eet ook graag kussens.En kleding. En dekens. En matrassen. En mobiele
telefoons. En iPods. En schoenen. En een koptelefoon.
En euhm, portemonnees. En als het geld er in zit. Hij
steelt ook eten van mijn bord. Typisch podenco?
Hij heeft ons naar een grens gebracht. We konden hem niet straffen want dat zou hij onmiddelijk gaan plassen.
Hoe moet je een hond opleiden die zich snel beledigt voelt en niet opgeleidt wilt worden? We wilden het bijna
opgeven en ik heb elke dag gewacht totdat hij geadopteerd zou worden. Nadat onze 2de bank ook vernield was,
was mijn man het zat en wilde hij hem teruggeven aan het dodingsstation en ik heb iedereen wanhopig gevraagd
voor hulp.
Waarom we dan toch wilde dat Edu familie ging worden? Omdat hij een typische podenco is! Het gedrag met de
andere honden was perfect! Hij leerde heel snel van ze en ging zelfs proberen te waken (gedrag kopieëren van
andere hond). Edu is de dapperste hond die ik ooit heb gezien en we konden nog veel van hem leren! Niet
alleen over honden en geluk maar ook over het gevoel een levend dier weg te doen, alleen maar omdat het een
beschadigde ziel heeft!
We zijn eeuwig blij dat we Edu toch de kans hebben gegeven en dat we hem hebben kunnen adopteren! Hij is in
Duitsland een hond geworden samen met vriendjes waarmee hij kan rennen en stoeien. Er is niemand die niet
stopt voor Edu en vraagt wat voor mooie en gelukkige hond het is en waar je die kan vinden. En dat is op
Gran Canaria, helaas is Edu maar één van de weinigen die een goed leven heeft! Op zo'n leuk ras moet Gran
Canaria toch trots zijn! Wij zijn dat in ieder geval!
 
 
 
 
 |
Podenco's 
