Het is alweer ruim

twee jaar geleden dat mijn baasjes mij hebben

voorgesteld aan Pino...

een witte chihuahua die ze al hadden en die graag een vriendje wilde hebben. Ik was dus uitgekozen om dat vriendje te worden. Toen ik hem de eerste keer zag, heb ik net gedaan alsof hij er niet was. Ik heb een beetje met mijn baasjes geravot en heb door het huis en de tuin gesnuffeld. Eigenlijk heette ik Mozart, maar al snel heb ik de naam Poema gekregen.
In de eerste weken schrokken mijn baasjes en Pino af en toe van me, bijvoorbeeld als ik mijn bak met brokken in 3 seconden leeg schranste en gromde als er iemand in de buurt kwam. Maar nu doe ik dat niet meer, nu eet ik zelfs de brokjes van Pino niet meer op!
Het negeren van Pino heb ik ook niet lang volgehouden. Die hond gaf niet op, liet me niet met rust en probeerde steeds met me te spelen. Ook als ik al grommend een knuffel uit zijn mond trok, bleef hij vrolijk staan. Nu snap ik het spelletje, het is leuk om samen aan een knuffel te trekken. Ook hebben mijn baasjes mij geleerd dat als ik speeltjes kom brengen en loslaat, mijn baasjes het voor me weggooien. Dat vind ik ook heel leuk om te doen.
Ik houd er van om te knuffelen, zit heel graag op schoot en vind het heerlijk om achter mijn oren en over mijn buik geaaid te worden. Soms ben ik erg ondeugend en doe ik dingen die ik niet mag. Wat ik ook nog moet leren is om lief te doen tegen andere honden die we tegenkomen met wandelen. Wat mijn baasjes niet weten is dat als ik zo hard blaf, grom en heel stoer en zelfverzekerd overkom, ik eigenlijk een beetje onzeker en bang ben.
Ow ja, ik hoop dat er weer heel snel sneeuw ligt, dat is heerlijk koud aan mijn poten, smaakt best lekker en het is leuk om achter de sneeuwballen die mijn baasjes gooien te rennen!

Het zou leuk zijn als jullie bovenstaande tekst en de foto kunnen toevoegen!
Groeten,
Loes D.